De laatste dagen vliegen hier voorbij en ik heb haast geen tijd om te schrijven. Afgelopen zondag zat ik naast Ladyfair toen Thuba belde en vertelde dat zijn vader zojuist overleden was. De lucht voelde op dat moment als ijs en mijn hart bevroor voor even. Gisteren zijn we op bezoek geweest. Zijn moeder zat op een matras in de woonkamer en ik gaf haar een knuffel waarop ze jammerend “makoti, makoti” zei. (bruid) Thandeka begon prachtig te zingen en te bidden en zo zaten we daar een tijdje. Ladyfair vroeg of ik ook kort iets wilde zeggen dus dat deed ik. Daarna nog meer gezang van Thandi, Ladyfair, Sdudla, Sizeni en Thandeka. Dat is het mooiste hier, het gezang. De zus van Thuba stond op om ons te bedanken en bedankte mij dat ik hun zo vaak bezoekt heb samen met Thuba. Zijn vader was een echte familie man en vooral met de kleinkinderen was hij heel liefdevol. Thuba’s zus zou eigenlijk zaterdag aanstaande de lobola hebben, waar ik naartoe zou gaan, dus voor haar is het extra zwaar.